Joseph is a happy guy, in his late twenty's. A bachelor. Life couldn't offer him more pleasantries than he's already experiencing. Until that one day, when he meets Anna. He notices her for the first time in a coffee place. A mind blowing, beautiful girl.

Sipping from her cappuccino, she notices him too. She grands him a quick, lovely smile. Which is enough. He finds her utterly fantastic. From that point on, she keeps wandering his thoughts. He decides he will approach her the next time he sees her.

But every time he notices her, something goes wrong. Once, she's riding her bicycle on the other side of the street. When he tries to walk up to her, he almost gets hit by a car. When he looks up, she's gone.

The next time she 's in the company of what seems to be her mother.
Not a perfect moment for a chat.

The third time they bump into each other. She offers him again an enchanting smile. Joseph, who just spent a few hours at the dentist, looks like a halve sedated Japanese blowfish. His face is totally swollen up. He excuses himself.

So. No contact, no nothing. No Anna.

Joseph explains the subject to his friend Kasper, who laughs and gives him an advice. There is no such thing as a 'spontaneous encounter' anymore. Nowadays Cupid's matters are to be dealt with online: through a website called 'The love broker', where they function as a middle man within these 'come across crushes.' If you don't do this, every time something will ruin the moment and ultimately prevent a real connection between the two person and souls.

Joseph visits the website. He explains the situation to the girl during a video chat. She asks him if he has preferences: does he want a spontaneous encounter with this mysterious girl in

A. The morning, in the supermarket, where she will accidentally drop her groceries.

B. In the afternoon, in the zoo, where she will be watching the monkeys and mesmerise on her family- one of the monkeys and her favourite uncle have similar features and rituals.

C. The evening. The moment where they accidentally bump into each other while both being drunk.

Joseph imagines how he would feel about her after realising she looks a lot like the monkey formed uncle. The so called uncley.

He would be afraid the drunk encounter could go entirely wrong. Which has much to do with a former alcohol fuelled collision with a girl he fancied. 
It's decided: groceries over monkeys over drunkness.

One week later Joseph rushes to work. He stops at a small supermarket for take away breakfast.

Mijn vader heeft alzheimer. Een saddistische ziekte. Helemaal voor mijn oude heer, de eeuwige advocaat: zijn woordkeus was altijd z’n grootste wapen. Nu, ontwapend, spraakgedeelte van z’n brein langzaam verdwijnend, glippen woorden, namen en wil om alles het leven te halen vaak als zand tussen de vingers weg. De ziekte doet even aan het dorpje Macondo denken, beschreven in het boek ‘100 jaar eenzaamheid’. Hier heerst op een gegeven moment een vergeetachtigheidsziekte. De oplossing: overal hangen de bewoners briefjes met herinneringen. Op een koe in de wei hangt een notitie: ‘Dit dier is een koe’. Op de uiers van de koe hangt een briefje met: ‘Dit zijn uiers van de koe. Als je deze melkt, produceer je een vloeistof die je kunt drinken.’ Ik wil overal briefjes op plakken. Maar dat vindt hij stom. Gelukkig bestaat er bescheiden tegengif: het langetermijngeheugen geeft tegengas. Een beschrijving van het afgelopen weekend is lastig. Het opdissen en herbeleven van een concert aan de Rolling Stones in 1962 gebeurt moeiteloos. Zo maken we er zomaar het beste van, met een kop thee banjerend door het verleden. Zo kwam ik er achter dat hij ooit een schatkaart dacht te hebben gevonden en als 21’er met gids & ezel twee weken door de Mexicaanse woestijn trok. Wat ook in die tijd niet ongevaarlijk was. Het ophalen van herinneringen voelt als een prettige, trots geheven middelvinger richting die onverslaanbare ziekte. 


Alexander, not particularly a charismatic person, leads an ordinary life. He’s well aware of this fact. He has a mainstream telemarketing job, which evolves most of the time in a greyish office cubicle. He has one thing that makes life fulfilling: he ’s into a great and meaningful relationship with his girlfriend Ann. They care much about each other and spent a lot of time together.

Until that one special day.

While using his orange juice machine, to press cold orange juice, he notices something strange.
It’s an old one, the type of machinery that makes a lot of noise when it’s in use.

That one day, while pressing oranges, Alexander distinguishes another sound within the machine’s noise:

When he listens carefully, he notices that the machine is actually talking to him.
-We, the viewers can read the subtitles to understand what the machine is saying.-

Subtitle: Go to 65th & Johnson’s avenue at 22.05 o’ clock. An old lady woman is in danger.

He sits down in his couch in disbelief. Why bother, it’s totally non logic to listen to a orange press machine.
Alexander overcomes his primary sceptism - why favour the opinion of kitchen machinery? - and investigates the hints the machine gave him.

Alexander came to the stunning conclusion that an old lady was actually about to get mugged by a young kid. At 22.05. On 65th & Johnson's avenue. Which he manages to avoid. In the following weeks Alexander tips the police on robbery’s, prevents a huge fire, helps people who are trapped in an elevator for day’s and assists numerous other people who need assistance.

He ‘s constantly busy saving the world. He becomes a real, certified hero.

Including television interviews and a huge fanbase. We now see Alex being interviewed on CNN. In a wider angle we witness how this interview is broadcasted on tv. Ann, our new born hero's girlfriend is sitting on the couch, watching the show. It becomes clear: she’s lonely. Alexander is hardly ever at home.

Which makes Ann very sad. She misses the company of her husband dearly. She tries to explain. But our Alex has become a little arrogant and looses touch with his own self. One day he really manages to anger her with his selfish attitude. She’s fed up after being snapped at, by the man who she doesn’t even recognises any more.

In the following scene Alex comes home.

In total disbelief he finds a new, still in box, juice press machine. The old one gone. He finds out his girlfriend is in a very good mood. Fastly cut we see how our hero tries to buy orange press machines everywhere, from new to old ones. The old ones do talk to him. He obvious still hasn't lost his touch for talking to the press machines.

We see/ read in the subtitles how one machine talks about the early days. About a former owner. Another orange press advices our man just to go spent time on his girlfriend. So They all talk. But they don't tip him on future crime facts. Now we see our guy sitting in the movies with his girlfriend. She's a happy camper. He's back to being an average Joe, she's happy she's got her Joe back.

Super: The End.

After the subtitles we return with a short scene>

Some guy walks out of a store. He just bought a beard trimmer. In the next scene he’s having a shave in front of his bathroom mirror. Suddenly he notices something strange. Within the normal buzzing sound of his machine, he distinguishes something else… a voice…Subtitle: 'Quick! A murder is about to...'
Super: The End

We openen op een imposant donker sterrenstelsel. Een zwarte deken van koude lucht, witgestipt. Zuurstofloze polydot.
Een groots gevaarte neemt even al het zicht weg. Een imposant ruimteschip. Het koerst recht op haar doel af: de aarde. In beeld zien we de tekst: Earth, the year 4013. Het zo lijkt het met schubben bezette schip, met leven afkomstig van een andere planeet, nadert nu razendsnel onze aarde. 
Alhoewel, we kunnen allang niet meer van ‘onze’ aarde spreken. Door de vorm en ligging van de continenten is het onmiskenbaar onze planeet, maar over land en zee ligt een deken van lava. 
De mensheid, het leven zoals we dat kennen: uitgestorven. Ontdaan van enige vorm van mensheid. Onze aarde herbergt zelfs niet langer één levend wezen. Althans, zo lijkt het. Op dat moment horen we een ijzingwekkend geluid. Een lange, huig-tergende, gorgelende angskreet, verwoord in een taal die zich kenmerkt door een repeterende klank:
Vertaling: ‘’help-help, snel, land zo snel mogelijk-help’’
Flitsen van een buitenaardse levensvorm. 'Larks'. Een schubbig, genderneutraal maar zeker niet onvriendelijk ogend ras. We noemen ze tijdelijk maar even ‘Larks.’ De Larks rennen-sprinten-gillen-schreeuwen voor hun leven. Spurtend door een woestijnachtig landschap. Op de achtergrond de contouren van een stad. De sombere resten van wat al een eeuwigheid geen beschaving meer genoemd mag worden. 
Opstuivend zand met elke voetstap, ondertussen leggen ze contact via een microfoon op hun pols: ‘’Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark…- Vertaling: ’’Heeeeeeeeeeelp’’
De bemanning van het schip bereidt in paniek de landing voor. Ze Larken elkaar razendsnel orders. 
We zien hoe het schip landt. Veel indrukwekkende geluiden. Een laaddeur opent, de bemanningLarks helpen hun uitgeputte, met angsvervulde AardeLarks met hun tassen en apparatuur naar binnen. Deze laten zich uitgeput op de grond vallen terwijl ze met een schorre met pure anst vervulde ademtocht uitschreeuwen: 
‘’Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark…-Vertaling: ’’go-go, snel, ga, vertrek nú’’ roepen ze, uitgeput.
Het schip stijgt op en vliegt direct op een razend tempo weg. Een van de Larks aan boord spreekt in een microfoon. ‘’Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark…- Vertaling: ‘Bodemonderzoekteam succesvol opgepikt, allen veilig en levend aan boord’. 
Een van de uitgeputte Larks richt zich op, kijkt z’n collega’s aan boord aan en vertelt: ‘’Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark…- 
Vertaling: ‘’Het was verschrikkelijk’’ - naar Larkadem happend - ‘’Onze bodemonderzoeken verliepen voorspoedig. Zoals jullie weten stuitten we al snel op -wat leek - de jackpot. We hoefden maar kort te boren voor we  een grote hoeveelheid data vonden: alle bewoners op deze planeet droegen namelijk een apparaatje bij zich. Een telefoon. Hiermee stonden ze allemaal met elkaar in verbinding en konden ze de allergrootste hoeveelheid kennis en in duizenden jaren bij elkaar verzamelde wetenschap en feitelijkheden met elkaar delen. Oneindige kennis, allemaal,- altijd en overal in handen.
Dankzij deze apparaten konden we precies zien wie en wat de mens was en hoe ze leefden. Met een gruwelijke ontdekking als gevolg; op élke telefoon troffen we dezelfde bevestiging aan. Ze gebruikten deze apparatuur vooral om foto’s van hun drankjes en eten te maken. Stel je voor.'' 
Een ander onderzoeksteamLark nog steeds half in shock: 
‘’Ze maakten de hele dag foto’s van zichzelf. Die deelden ze weer met andere mensen die foto’s van zichzelf deelden. Verder betwistten ze elkaar de hele dag over inferieure onderwerpen zoals de voedingswaarde van eten. Volwassen mensen met een opleiding weigerden soms hun eigen kinderen inentingen te geven. Verder waren er genoeg medicijnen voorhanden, maar een flink gedeelte koos bewust voor homeopathische medicijnen waarvan de wetenschap had vastgesteld dat ze niet werkten. Hoe meer kennis voorhanden, des te meer men zelf maar wat bij elkaar googlede of bedacht. Daarnaast bleek dat het gros van de meeste grote landen werden geleid door leiders met een extreem lage hersencapaciteit. Types die gewoon via verkiezingen aan de macht kwamen. Boven.. we vonden ook geluidsopnames van ene Frans Bauer, een man met gemankeerd stemgeluid, bleek over miljoenen fans te beschikken.’’ 
De groep stopte even met praten en leek alleen nog maar een doodse, verdrietige stilte in- en uit te ademen. 
Een onderzoeksteamLark ging verder: 
‘’Toen drong de bittere werkelijkheid bij ons binnen. We ontdekten dat alle inwoners aan een domheidsvirus leden. Een hersenbeperkende bacterie wellicht waar elke bewoner op deze planeet aan bloot moet zijn gesteld. Het moest wel besmettelijk zijn.’’
Hoofdschuddend reageert een crew lid op deze ontboezemingen: Lark!
vertaling: ‘’Vandaar dat deze organismen zichzelf hebben uitgeroeid.’’
Een ander lid van het onderzoeksteam: Lark!
vertaling: ‘’Kansloos.’’ 
Een uur later zat een van de Larks in z’n kamer z’n spullen uit te pakken. Snelle blik over de schouders. Met grote ogen kijkt hij vervolgens naar de inhoud van z’n tas: in z’n hand een mobiele telefoon. Hij laat het apparaatje door z’n Larkvingers gaan. Hij swiped langs kopjes koffie, eten en selfies. 12 x hetzelfde meisje, alsmaar met getuitte lippen. 
De Lark houdt de camera nu voor z’n eigen gezicht. Hij maakt een selfie. En nog een. Nu met getuitte lippen. Hij gniffelt even-
Een strenge 'Lark!' galmt door de ruimte. 
vertaling: Wat is dat- wat doe je daar?
De mobieletelefoonLark kijkt met  opengesperde ogen op, in een ruk draait hij zich om. Zijn ogen vervult van angst. 
Tegenover hem stond de soortgenoot, die hem betrapte. Deze reageert gealarmeerd. Hij spreekt schreeuwend iets in. De microfoon op zijn pols deed z'n werk. 
Een alarm huilt, galmt, door het schip: ‘’Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark-Lark’’vertaling: Alarm, domheidsvirus-domheidsvirus mogelijk aan boord!
Een alarm gaat af, rennende voetstappen door de gang. Betrapt!Lark kijkt hoofdschuddend naar de mobiele telefoonLark. Diens schouders verslappen. Hij laat het mobieltje dat hij achter z'n rug  verstopte op de grond vallen. Overgeleverd aan z'n lot ontspant hij. Hij laat z'n schouders zakken en sluit z'n ogen. 
We snijden nu naar een ander beeld. We begeven ons aan de buitenkant van het schip. Spikkels en ijskoud zwart. We zien het schip dichterbij komen. Een laaddeur opent. We zien hoe de betrapte Lark naar buiten wordt gezet. Bijna onmiddellijk grijpt hij naar z’n keel. Een stuiptrekking. 1 seconden later is de Lark overleden. Rondom de Lark zweeft de mobiele telefoon. We zien nu close in beeld de telefoon. We zien nu schermvullend de selfie van de Lark die ons met getuite lippen, guitig aankijkt. 
Lark. vertaling: The end.
In den beginne was Jasmijn nog een beginnend kind. Opstart-afterbaby. Die regelmatig naar een kinderdagverblijf ging. Om ook daar de dienst uit te maken.
‘Waarom zitten die mevrouwen hier’ vroeg ze, als we terugliepen van het kinderdagverblijf, langs de Ruysdaelkade, de lokale prostituees passerend. Het waren al dames op leeftijd. Jasmijn zwaaide vrolijk naar de oma-ogende mevrouw. Deze al wat gerimpelde zzp'eester had een dampend bord hutspot op schoot. Terwijl ze een hap nam zwaaide ze vriendelijk naar ons terug vanuit haar etalage. ‘Dat zijn ouwe-hoeren’. Legde ik uit. ‘Dat betekent kletsen. Als mensen een praatje willen maken kun je haar even inhuren.’
Het kinderdagverblijf brengt ook nadelen met zich mee. Zo moet je daar contact maken met ouders. Dat kon natuurlijk ook wel eens leuk zijn. Ik waardeerde het haastig uit- de- oogkas- kijkende gezelschap van de vader van Pedro bijvoorbeeld. Mijn dochter kon namelijk de ‘r’ nog niet uitspreken. Als Pedro’s vader langskwam riep ze gelijk de naam van haar vriendje, alsmaar opnieuw, achter elkaar. Hij beende dan snel door. Geen prater-type.
Zo was er ook de 1- jaarlijkse bijeenkomst van alle ouders, die in een kring prettig konden bespreken hoe het iedereen verging, hoe hun spruiten wel niet waren gegroeid, hoe schattig en hoe lief ze met elkaar speelden.
Niemand overigens die de olifant in de kamer durft te benoemen, namelijk dat al hun kinderen eruit zagen, - tijdelijk terugtrekkende haarlijn, de eerste keurige kleertjes - als hun blanke kalende makelaarvaders. Ik miste alleen nog een kinder-Vespa.
Gelukkig was er tijdens deze meeting ook de wat geitige moeder die met een kuchje de aandacht op zichzelf vestigde. Ze wilde het graag over een belangrijk onderwerp hebben. Ze zei er meteen bij dat ze het overigens ‘niet te groot wilde maken’.
Semi- zeker van haar zaak ontfrommelde ze een A4tje uit haar zak terwijl ze vertelde dat ze het onderwerp - ‘de bijnaam van het geslachtsdeel van de kinderen’ - even wilde bespreken.
Geitmoeder vertelde dat het namelijk prettig zou zijn als alle ouders dezelfde ‘bijnaampjes’ hadden voor de geslachtsdelen van de kinderen. Terwijl iedereen nog even een chromosoom doorschakelde om op gelijk denkniveau te komen en het onderwerp te bevatten begon een geslachtsnaammachine te ratelen. ‘Voor de meisjes zaten we’ (er zat idd een man naast haar, een specimen die zich al vanaf het begin van het onderwerp verstopte in zijn personal space) ‘te denken aan de volgende opties:
Kuikentje -Kut-
Ik onderbrak de verkleinwoordmittrailleur met een ferme ‘kut’. Knijpend met haar ogen, gefronste wenkbrauwen keek ze wat ontdaan op van haar zelfgetikte geslachtsalmanak. 'Kut,' herhaalde ik nogmaals. Ik boog het woord om naar een vraagteken. Mijn mimiek verraadde gespeelde twijfel, om haar natuurlijke autoriteit op het dit onderwerp niet meteen te willen ondermijnen. Ik was zelf ook in de war, ik kon het onderwerp nog maar moeilijk verdragen. Jasmijns moeder wierp me een ietwat nieuwsgierige -en terecht- bezorgde blik toe, zich afvragend wat na mijn toevoeging zou volgen. ’Misschien, het is maar een optie, maar we kunnen ook het experimentele woord ‘kut’ gebruiken?’ Mijn recalcitrante ondertoon wakkerde ook onvrede bij andere kringgenoten op. ‘Misschien dat we dit anders per mail een vervolg kunnen geven?,’ opperde een medewerkster. Die net als de rest besefte dat er ook nog een snikkel-lexicon, de synoniemenlijst voor de jongetjes bestond. De vrouw frommelde haar fruitmand op en knikte ongemakkelijk ‘ja’. Haar man keek, net als wij bijzonder opgelucht om zich heen. Iedereen haastte zich naar de geimproviseerde bar. Kinderdagverblijfalcohol. Die meer dan ooit haar bestaansrecht bevestigde.

Picking up my daughter from school represents a great joyish moment in life. It also confronts me with a problem. Everyday the same female-shaped person beaches the schoolyard. She is painfully infected with ‘MMM’, a.k.a. Manic Mother Monologues.

Meaning: her sole purpose is to impress her surroundings with boring monologues about her day-to day motherhood life. Making sure everybody knows she has a poignant, meaningful and busy life. Her loud boring monologues represent an mammoth sized annoyance during my perfect father-daughter moment.

I addressed the school to this problem. To make their work easier, i came up with a few solutions:

Idea 1. We obligate her to wear a special mask when entering schoolyard territory. This instrument contains technology that translates her unimportant loud chatter to beautiful music. So when she starts talking, everybody will hear Chopin's Nocturne in E flat Major.

The exterior of the mask can be a copy of her face, but we can also decide, as a group, that she chooses another appearance. Think of the physiognomy of Halle Barry, for instance.

Idea 2. We add a soundproof cage to the schoolyard. By making it transparent the MMM’r thinks she is still part of the group and belongs to the normal ones.

Despite my effort, the school gave me a very negative response, stating i ‘overreacted’, and that it wasn’t decided that ‘MMM’ is an official existing decease and that they didn’t appreciate my ‘solutions’. I will bring this up at class meeting. Hopefully i can bring some sense in this discussion.

De verlegen, achtjarige Freek leeft twee levens. 
In z’n dromen, ’s nachts, zodra hij z’n ogen sluit, is hij een gevierd zanger/gitarist in een jongensband. Zodra hij slaapt, z’n ogen sluit, opent zich een wereld van faam, fans, een droommanager en droomvrienden. 
Overdag is minder leuk. Hij heeft niet zoveel vrienden en hij mag geen muziekles van ‘zn ouders. Dat zou ten koste gaan van school. Daarom kan hij niet wachten tot het nacht is. Waar hij al bijna zo beroemd lijkt te worden als De Duuk. Een artiest waar iedereen het nog altijd over heeft, maar die op mysterieuze wijze is verdwenen. 
Het liefste slaapt hij altijd. Hij doet ook vaak even een dutje tussendoor. Gelukkig voor Freek zingt hij in z’n slaap. Z ’n oudere broer hoort dat. Hij geeft hem als cadeau een gitaar en laat hem lessen volgen bij de oude buurman. Freek komt erachter dat de oude buurman de Duuk is. Deze vertelt hem dat hij nu veel rustiger slaapt sinds z’n leven overdag veel leuker is. Hij leert Tom gitaarspelen en zingen. 
Ondertussen praten Tom en Duuk ook veel. Tom leert dat hij gewoon moet genieten van datgene dat hij leuk vindt: z’n muziek. Dat hij zich dan ook overdag veel beter voelt.
’s Nachts speelt Tom voor grote zalen tijdens droomconcerten. Overdag rommelt-tokkelt en probeert hij erop los. 
Het gaat steeds beter. Totdat de pestkoppen hem weer in het vizier krijgen. 
De Duuk organiseert samen met de broer van Tom stiekem een optreden op het zomerfeest op Tom’s school. Een groot succes. 
Op dat moment maakt z’n leven een fantastische ommezwaai. ’s nachts geniet hij in z’n dromen van de dag. Hij herbeleeft de mooie prachtige bescheiden optredens en andere muzikale verpozingen. Over z’n nieuwe echte vrienden. 
Tom heeft officieel z’n droomgitaar aan de wilgen gehangen.


We live in a wifi-world where online distractions & a short attention spam - are you still reading this or checking your whatsapp or Facebook?- are our biggest enemy. By creating interesting projects that give everybody the chance to playfully experience the almost forgotten art of 'concentration' we can make a difference. First stop:

The Book Theatre. A concept that comes to life in existing movie theatres. The place where you stop reading from your little screen. And start wolfin' away words on a big screen. Reading, short stories together, en group. This can also be done by beaming short stories on white concrete walls in the city. Great place to read a movie together.


Raqqa January 4, 2015. During a military operation, high ranking IS Jihadist Commander Ahmed Nach-dihr is captured by American elite forces. They take him to a secret location: Ibiza.

His blindfold is removed. He tries to focus. The US soldiers take a step back to make room for some other types. A group of stylishly dressed men and women with rather obvious ornamentation (piercings, tattoo’s) gather around the jihadist.

They tell him that his life is now in their hands. He will have to live, do and dance to their likings and standards. If he fails to be conductive and subordinate, he will face brutal punishment.

In the half year that follows, his life becomes a hell. The group deprive him from sleep, taking him to endless parties that never seem to stop. Sometimes for 2 days in a row. Under the influence of ecstasy, he is forced to conduct endless dancing and bonfire sessions. They group, predominantly gay, never give him the chance to talk with an outsider.

They force him to replace his gloomy cloths, his couleur de guerre, by hipster nightlife attire. He is allowed to maintain his beard, although they entice him to use oils and a beard trimmer. The horror for Ahmed never seems to stop: after they sedated him with acid and tequila, they colour his beard, with a reddish tint and lavendle flavoured cologne, giving him a fresh and trendy look & odeur.

After suffering for over halve a year, constantly submitted to -and exposed at- a seemingly never ending string of parties at beautiful beaches, using xtc, mindfulness sessions, participating in enlightening, esoteric conversations about life, our jihadist is broken.

He simply is not the blood thirsty, hateful man he used to be.

He even, openly, pledged his heart openly to another man. His big love. He recognises every other individual of the group as his soulmate, friend, ally and family.

Then, without warning, the soldiers appear on the scene. Again they brutally take him out of his beloved environment. They blindfold Ahmed, who since a little while changed his name into Laurence.

The soldiers take his clothes away and hand him his sober ISIS outfit. They abduct him, again, and leave him on the outskirts of Raqqa, Syria.

His fellow IS friends find him in total desolation.

He is hailed in as a hero.
One man does take notice of his well- groomed and lavendle smelling beard, but he doesn’t dare to confront their new hero with this nosy observation.

Our man confronts his fellow soldiers with a proud, confident look on his face, he let’s everybody know he has overcome the most brutal forms of interrogation.

But, when on his one, he seems to be depressed.
Angry. Home-sick. Heartbroken.

Ahmed secretly spent a lot of time on his one, in his room, when nobody seems to be around, he takes out his headphones and listens to house music on the internet, glancing at his tattoo, mesmerising on live and his lost love.

When someone comes in he declares he’s listening to a sermon by Imam Ahmed Ba- Tih-Esto.

Sixth months later we see our group of party people on the beach. They are having fun. In the back we see a television with the news. It talks about a group of jihadi's who have been abducted and influence their former IS brothers into new perspectives.

Back to Top